سلام  عزیز دلم

دو ماه گذشت !نمی دونم زود گذشت یا طولانی بود ولی اینو میدونم که هر لحظش با یاد تو و غم دوریت گذشت. فاصله ای که به اندازه دلبستگی تو هست من همیشه با توام با همه ی وجودم!

باورت نمیشه اگه بگم دیشبو تا صبح باهات حرف میزدم تا صبح تو خواب باهام بودی.انگار مثل یه حقیقت بودهنوز نگاه محربونت که  تو واقعیت تو حسرت یک بارش موندم توی خاطرمه.قربونه خدا محربون برم هر وقت میبینه دیگه طاقتم طاق شده یه کاری میکنه که ببینمت یا تو واقعیت یا رویا.نمیدونم تا کی این مسکن نه درمان سر پام نگر میداره ولی من به محربونی اون بالایی ایمان دارم میدونم یه روزی مارو بهم میرسونه میدونم یه روزی دوستم خواهی داشت ولی میترسم اون روز روزی باشه که دیگه دیر شده باشه .ولی دلم همیشه به امید اومدنت زنده هست