من یه جزیره بودم...
دلم واسه نا محربونیات واسه بی توجهیات تنگ شده خانومی.
اینارو نمی نویسم که یه روزی بخونیشون و دلت واسم بسوزه چون من دیگه عشق از روی ترحمو نمی خوام عشقیو
می خوام که به خاطر خودم باشه چون به قداست عشق خودم ایمان دارم.به قداست عشقم به تو که هرگز با کسی تقسیمش نمی کنم یا کسیو به جای تو نمیارم.
ستاره ها رو می شمرم تا مقیاسی واسه دوست داشتنم باشه اما بازم کم میارم...شنیده بودم که عشق یه توقف گاه کوتاهه میاد و میره...ولی من با تمام وجودم می گم که عشق فقط میاد و دیگه نمیره...اونی که میره عشق نیست هوسه که مثل یه گلوله برف با حرارت دستهای آدم آب میشه...من به این باورم که عشق هرگز نمی میره...من با این عشق زندگی کردم...نشستم...خندیدم...گریه کردم...وقتی تنها بودم ثانیه ها رو شمردم...لحظه ها رو کشتم...دقیقه ها جهنم شد و روزا با یاد تو فقط با یاد تو سپری شد ولی هرگز از عشقم کم نشد...اما چی به من گذشت فقط خدا میدونه و بس
بعد از تو هیچوقت تصور نکردم که یه روزی در دلم رو به روی کسی باز کنم و نخواهم کرد...آدم فقط یه بار عاشق میشه بقیشو فقط فکر می کنه که عاشقه... لحظه های با تو بودن بهشت بود و شاید من جهنمی رو راهی به بهشت نبود واسه همینه که آرزو می کردم که ای کاش میشد لحظه رو پس گرفت! ولی این آرزو انقدر بزرگ بود و همیشه انقدر دور بود که هرچی دستمو دراز می کردم نمی تونستم بگیرمش
دلم می خواست تمام دل های عاشق رو قرض بگیرم تا فقط من عاشق باشم عاشق تو...حتی اگه این عشق خاکسترم کنه...گاهی سوختن اینقدر شیرینه که نمیشه باور کنی... عشق من مثه اتیشی بود که کنار ساحل روشن کنی نرم نرم با باد ساحل پا گرفته بود و آروم آروم شعله گرفت و گرمم کرده بود
که در این لحظه چه می کشم ؟ چه حالی دارم؟
چقدر زنده نبودن خوب است ، خوب خوب خوب
سلام به همه ی کسایی که ارزش ادمایی رو که دوسشون دارن می فهمن
